Pierwsze zastępy skautowe
10 listopada 2022


W dniu 17 października 1912r. z inicjatywy Cezarego Jindry odbywa się zebranie organizacyjne w mieszkaniu Henryka Śniegockiego przy ul. Półwiejskiej 13 – obecnie 11 (na tym domu w roku 1982 umieszczono tablicę pamiątkową). Na zebraniu formuje się pierwszy zastęp skautowy, nazwany „POZNAŃ” (jest to niezależny ruch skautowy), a uczestnicy i jego członkowie: Cezary Jindra, Wincenty Wierzejewski, Leonard Skowroński, Józef Wolski, Henryk Śniegocki i Witold Gruszczyński składają przyrzeczenie skautowe. Zastępowym zostaje Cezary Jindra, a Wincenty Wierzejewski jego zastępcą.

Zastęp rozwija się dość szybko, bo już w listopadzie powstaje dwuzastępowa, na wniosek W. Wierzejewskiego nazwana, Pierwsza Poznańska Drużyna Skautów „PIAST”. Pierwszym jej drużynowym zostaje Cezary Jindra. Szerszy rozgłos drużyna zdobywa 19 stycznia 1913 roku w Niegolewie pod Bukiem z okazji obchodów przy ognisku razem z tamtejszą ludnością polską 50 rocznicy Powstania Styczniowego.

Poza zastępem „Poznań”, który dał początek drużynie skautowej „Piast”, w połowie października 1912 roku Antoni Jahns organizuje przy „Sokole” pierwszy zastęp skautowy, który daje początek Drużynie Skautowej im. Ks. Józefa Poniatowskiego powstałej 3 maja 1913 roku.

Również przy Towarzystwie Terminatorów pod wezwaniem św. Alojzego dnia 29 października 1912 roku Józef Ratajczak zakłada zastęp skautowy „Orłów”, który 28 marca 1914 roku przekształca się w samodzielną Drużynę Skautową im. gen. Henryka Dąbrowskiego.

Natomiast 29 listopada 1912 roku Janina Łakińska zakłada pierwszy w Poznaniu żeński zastęp skautowy, z którego wiosną 1913 roku powstaje Żeńska Drużyna Skautowa im. Emilii Plater. Opiekę nad działalnością DS. im. Ks. J.Poniatowskiego i DS. im. E.Platter sprawował dr K. Zakrzewski.

W czasie wycieczki w maju 1913r. w okolicy wsi Konarskie k.Bnina kierownictwo pierwszej poznańskiej drużyny skautowej „Piast” Cezary Jindra przekazuje Wincentemu Wierzejewskiemu. Drużyna rozrasta się. Przybywają kolejni członkowie. W wyniku rozwoju , w grudniu 1913 roku (stan osobowy w grudniu 1913r. wynosi 120 osób w 12 zastępach) z jej trzech plutonów powołane zostają trzy samodzielne drużyny. Doprowadza to do powstania w dniu 12 grudnia 1913 roku Hufca Skautowego „PIAST”. Komendantem Hufca zostaje Wincenty Wierzejewski. Hufiec obejmuje następujące drużyny:
1. im. Bolesława Chrobrego – drużynowy Cezary Jindra, Alf. Radomski (wg C. Jindry), Leonard Skowroński (wg I. Nowickiego)
2. im. Kazimierza Wielkiego – drużynowy H. Śniegocki
3. im. Mieczysława Pierwszego – drużynowy Adamski
4. im. Władysława Jagiełły powstałą z oddziału „ŻUAW” , zorganizowanego wcześniej przez Jana Kąkolewskiego, który latem 1913r. wyjeżdża do Niemiec. Drużynowym 4 PDS im. Władysława Jagiełły był po nim Bronisław Pawłowski.

Na terenie Wielkopolski tworzące się drużyny występują wobec władz jako stowarzyszenie gimnastyczne, sportowe, wycieczkowe itp. Łącznie w hufcu jest około 160 skautów.

14 maja 1914 roku w lasach Głuszyńskich odbywa się zlot skautów wielkopolskich. Hufiec „PIAST” w tym okresie liczy 4 drużyny i 27 zastępów.

W związku z powołaniem do wojska pruskiego W. Wierzejewskiego, funkcję hufcowego Hufca Skautowego „PIAST” przejmuje Henryk Śniegocki.

W lipcu 1914 roku odbywa się obóz wędrowny skautów wielkopolskich pod kierunkiem Henryka Śniegockiego.

W styczniu 1915 roku przy „Sokole” powołany zostaje Hufiec „Zorza” w skład którego wchodzi m.in. Drużyna Skautowa im. Ks. Józefa Poniatowskiego. Po rozwiązaniu Hufca „Zorza” w 1918 roku drużyna przystępuje do Hufca „PIAST” i otrzymuje numer 5. Od tego Czasu Związek Sokołów Polskich w Państwie Niemieckim zaprzestaje działalności jako organizator skautingu.

Autor: hm. Janusz Wolski

Zobacz także