Powstanie Wielkopolskie
9 listopada 2022


Wielkopolski Krzyż Powstańczy
(źródło: pl.wikipedia.org)

Od listopada 1918 roku w Harcówce przy ul. Garbary rozpoczyna urzędowanie Komenda Główna Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. Dnia 27 grudnia wybucha powstanie. Skauci organizują I Kompanię Skautową I Pułku Strzelców Wielkopolskich, zaczątkiem której był pluton, z którym W. Wierzejewski w dniu 28 grudnia zajmuje redutę Grollmana, rozbrajając 200 artylerzystów oraz zdobywając znaczne ilości broni i amunicji. Pluton pełni również straż na lotnisku Ławica. 26 stycznia wraz z całym garnizonem składa na Placu Wilhelmowskim (Wolności) przysięgę.

Wielkim osiągnięciem harcerstwa jest utworzenie ruchu zuchowego. System wychowujących gier i zabaw, a także program prób na gwiazdki i sprawności powoduje wśród dzieci rozwój ruchu zuchowego.

U „czwartaków” pracę zuchową w 1929 roku podejmuje Tadeusz Bociąg tworząc przy 4 PDH gromadę „wilcząt”.
W „piątce” następuje to nieco wcześniej, bo już 12 lutego 1926 roku druh J. Godyński zakłada gromadę „Wilcząt”.
W „jedynce” pierwsze „wilczęta” powstają dopiero w roku 1930.

W dniu 1 października 1934 roku z:
* pierwszych drużyn powołano I Hufiec Harcerzy im. Bolesława Chrobrego
* piątych drużyn powołano V Hufiec Harcerzy im. Ks. Józefa Poniatowskiego.

4 PDH im. Władysława Jagiełły działa samodzielnie.

Taki układ organizacyjny pozostaje do 1 września 1939 roku – do wybuchu II wojny światowej, która kładzie kres normalnym zajęciom harcerskim.

Okupacja kraju nie przerywa działalności starszych grup harcerskich. Organizowana jest praca konspiracyjną, tajne nauczanie oraz podejmowanie walki zbrojnej z faszyzmem.

Z chwilą zakończenia działań wojennych w 1945 roku odbudowuje się powoli życie organizacyjne w zniszczonym mieście.

Autor: hm. Janusz Wolski

Zobacz także